De verrader

 

O de zwaan vloog laag over ’t groene water

De roos van romantiek stond in bloei

Een zonbruine vrouw zwom me door de zomer

En de stuurman hing aan wal of aan een boei

 

Ik zei mijn moeder, moeder, breek de lijn

Hou mijn kamer aan maar laat om mij geen traan

Als roddels van een ranzig eind mijn deel zijn

Was het zeker ook mijn fout, maar ook mijn faam

 

En de roos heb ik verziekt met (een veel te) hoge koorts

En de zwaan met schaamte op mijn hete hoofd

Ze zei: je leeft voor altijd in mij voort

Maar ik ga nu, want je hebt m’n hart verdoofd

 

De stuurlui zeiden: je kunt het niet zo laten

Sta op en wees een voorbeeld, en val nu aan!

Ach, de dromers blijven vechten met soldaten

De soldaten ja, het is met hen gedaan

 

O ik kleefde aan haar tong een fataal moment

Ik kuste haar alsof ik uitgedroogd moest zijn

Mijn huid werd dik en rood en resistent 

Het gif zonk het diepste punt voorbij

 

Ik was niet in staat de jonge krijgers te informeren

Dat zij niet steeds vooraan moesten gaan staan

Dus op slagvelden van Rome tot aan Veere

Ben ik de vijand van de liefde en de waan

 

Uiteind’lijk zei ze: blijf over me waken

Laat mijn lichaam liggen en zet ‘t nu en dan eens aan

Beweeg het op en neer en als ‘k ga slapen

Windt een draad om de roos en start de zwaan

 

En in mijn ijd’le hoop en plichtsgetrouw 

Betast ik haar geregeld met wat schroom

Ik kus de open mond, de mooiste vrouw

En ze noemen mij verrader van een droom