Columns - Verhalen - Zondagstukken - Recensies

Twee geklede dames op leeftijd (kerst 2013)

Twee geklede dames op leeftijd (Kerst 2013)

 

Het geruis van stilte achter de heg, of is het de snelweg in de verte?

Geritsel aan de bosrand en wij dempen onze stemmen niet.

Misschien is dat ‘t.

‘Zes jaar geleden regende het hier zo, weet je nog?’ zegt ze.

‘Ja,’ zeg ik.

We benen heen en weer.

‘Nou, merk jij wat? - ’t is immers kerst,’ vraag ik.

Nee,’ zegt de vrouw op leeftijd. Ze draagt een mantel, een soort cape, halfhoge laarsjes boven ’t natte mos, ‘ik merk niks.’

‘Misschien is er niks,’ zeg ik.

‘Dan is hij er ook niet,’  zegt ze.

Ze lijkt haast te hebben, dan knijpt ze kort haar ogen samen. ‘Weet je nog vroeger bij de haard in de zitkuil, met j en c , en a en andere j, wij met wijn en jullie met natte haren? zegt ze. ‘Ik ga volgende week met a naar de film. Nu ze nog kan.’

‘Als ik nou even doorloop en jij bent stil, misschien merk je dan wat.’

‘We moeten de trein halen, joh.’

‘Je moet er wel voor open staan,’ zeg ik, ‘anders gebeurt er niks.’ Hij grijnsde z’n brede grijns, maar je weet wat hij heeft gezegd: ‘Als er iets is - wat dan ook - en ’t ligt in mijn vermogen, dan geef ik een teken.’'

‘Ik heb beloofd op tijd bij c te zijn, ze zit in een verzorgingshuis,' zegt ze. 'Ze zal zich nu wel aan ’t verkleden zijn - ondanks dat ze zo ziek is.’

‘Eventjes stil zijn?’ vraag ik.

‘De trein, joh.’

Op de steen staat: Als Hij komt zal alles anders zijn.

Als we zwijgend weglopen zie ik ze voor me: twee geklede dames op leeftijd aan een karig kersttafeltje in ’t verzorgingshuis...

in een dorp op de Veluwe…

tussen de krulspelden...

Maar dat maakt als je hier ligt niet meer uit.