Columns - Verhalen - Zondagstukken - Recensies

Traantje wegpinken

De grachten tijdens Pinksteren leken op de Kalverstraat. Op elke hoek en elke brug stonden toeristen, wijfelend, draaiend en kerend, rondkijkend, zichzelf onder de Wester vereeuwigend middels een selfiestick. Merkwaardig gevoel van tegenstrijdigheid: je zou maar plots in zo’n openbaar museum staan dat de oude stad is - hand in hand met je geliefde. Tegelijk was elke stoel, elke tafeltje waar ik mijn kranten zou lezen ingenomen door Spanjaarden , Belgen Duitsers, Italianen, enfin, de Europese unie.

Als je er woont zie je t überhaupt niet meer, dat museum.

Er komen dit jaar 8 miljoen toeristen, over 3 jaar zijn het er 16 miljoen; de vraag is wat je dan nog ziet.

Gisteravond wandelde ik mijn avondwandeling (om mijn ‘frozen tennisshoulder’ te ontspannen). In de meeste kroegen waren pubquizen bezig. In een overvol, internationaal, maar muisstil café Thijsen bestelde ik een cappuccino. ‘Who won Wimbledon in 1985?’ vroeg de quizmaster, een student met een baard. Europa boog zich over dit soort vragen.  Schrijver en leraar  Theo Thijssen naar wie de kroeg is vernoemd draaide zich in zijn graf om. Op de mediterraan staken weer een paar wankele vlotten van wal. Hoe zou ’t toch met Boris Becker zijn?

Ach, de mens wil brood en spelen. De piramide van Maslov: de spelen komen na brood. Nadat je veilig aan land bent gekomen. Vooraanstaand sociaal psycholoog Mathew Lieberman haalde echter  onlangs de piramide naar eigen zeggen onderuit: sociale pijn doet evenveel pijn als 'echte' pijn; dezelfde hersenen lichtten op in MRI scans als bij een gebroken been, (of als je naar adem hapt voor je vedrinkt). De mens wil verbonden zijn, al was het maar in Boris Becker.

(‘Wimbledon 1985, Becker!’ mompelde ik iets te hard terwijl ik mijn koffie betaalde. Een schamele vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid. Laf deed ik alsof het spontaan van het puntje van m’n tong was gerold door schuldbewust de hand voor mijn mond te slaan. Te laat: dodelijke blikken van Italianen en Spanjaarden).

Toen ik thuiskwam en had gedouched keek ik met natte haren naar Uitzending Gemist, DWDD: Ali B huilde terwijl hij rapte over zijn kinderen omdat hij besefte dat hij die al miste voor ze überhaupt waren geboren. De hele crew van DWDD (‘één grote familie van BNers die we als columnisten beschouwen,’ zei MvN), huilde (zelf)vertederd mee. Niet alleen omdat Liefde het thema van de uitzending was, maar waarschijnlijk ook om de sociale cohesie binnen de ‘familie’ te bevorderen. Een moment later dansten de columnisten massaal met Typhoon. De EO was er niets bij. Na de pagina grote viering in zwarte blokletters van de gewezen hoofdredacteur van de Telegraaf, vierde weer een voltallige redactie een eigen feest. De lezer, de kijker wil zich er graag mee identificeren. Hoewel de kritische kijker zich zal hebben afgevraagd waarom hij zich van achter zijn beeldscherm ongewild een ‘partycrasher’ waande.

Er bestaan geen valse tranen tekent Grunberg vandaag op in zijn Voetnoot terwijl hij ‘huilhoogleraar’ Ad Vingerhoets citeert. In imperfectie schuilt authenticiteit, zegt onderzoeker Brené Brown. Je zou kunnen zeggen dat huilen imperfect is en daarom authentiek. Hoewel de meeste filosofen ons vertellen dat authenticiteit niet bestaat en een construct van verhalen is dat de mens zichzelf aanpraat.

Zelf huil ik trouwens ook graag: een zoete film, het laatste concert van Elvis… vroeger liet ik op de tennisbaan mijn emoties de vrije loop, net als mijn rackets. Emoties horen bij ’t leven, dus bij sport, dacht ik. Maar ik kan me niet herinneren wanneer ik voor ‘t laatst in het openbaar huilde. Het is manipulatief, het hoort bij de retorica, stelt Grunberg. ’All feeling no emotion,’ emotie hoort bij het publiek, niet bij perfomers, is een adagium in de muziekwereld.

We leven in een wereld van massa en middelmaat, van sentiment en secularisering, van smeltende poolkappen en vijftig tinten grijs; van goedkope en CO2 uitstotende vluchten en dure drenkelingen; dat doen we zonder God, zonder provo’s, zonder ironie en zonder zelfspot, maar met Boris Becker en Ali B.

Daar mag je best een traantje bij wegpinken.facebook blog foto