Columns - Verhalen - Zondagstukken - Recensies

Stan Smith in lijn 3

 

In lijn 3 zaten twee vrouwen, ik schatte hen halverwege de dertig.

‘Bevalt me zo goed dat ik nu ZZPer ben,’ zei de vrouw die tegenover mij zat en Stan Smith schoenen droeg. Bij het woord ‘zo’ tuitte ze haar lippen en keek naar buiten.

‘O ja?’ zei haar vriendin naast haar met een schuin petje boven donkere ogen. ‘Ik dacht dat het allemaal niet meeviel, dat je…’

‘Nee joh!’ onderbrak Stan Smith haar resoluut, ‘ik heb ‘t zóó naar m’n zin!’ Weer tuitte ze haar lippen, ze sprak hard. Niet alleen haar vriendin en ik begrepen nu dat Stan Smith het naar haar zin had maar ook de anderen in lijn 3 wisten: hier zat een vrouw die het naar haar zin had - en wel als ZZper. De vrouw zelf leek het allemaal niet door te hebben, er hing een glanzende waas over haar gezicht.

‘Mis je dan je vaste collega’s niet?’ vroegen de donkere ogen die nu wat verlegen leken.

‘Nee hoor,’ zei Stan Smith door haar waas heen, ‘de afwisseling trekt me juist, steeds nieuwe mensen in m’n omgeving - hoe leuk is dát!’ Bij het laatste woord viel haar mond wat open, hoofd schuin in haar nek, haar ogen draaiden alsof ze duizelig werd van al het goede dat haar was overkomen. 

'Goh, omdat je vorige keer zei dat...,‘ probeerden de verlegen ogen. 

'Oh, ik vind het héérlijk als ik straks weer een maand vrij ben hoor - vergis je niet!' draaide de ZZper - 'lekker een maand voor mezelf!’

De verlegen ogen kruisten kort de mijne, keken daarna naar beneden, zwegen.

Ik moest uitstappen. Er stond een flinke bries op het Frederik Hendrik Plantsoen. Er viel een tak voor mijn voeten, ik voelde me goed. Misschien niet zo goed als Stan Smith, maar toch: de opnames van het lied Song for Empathy (over de kunst van het luisteren en het voeren van een gesprek) met Syrische muzikanten begonnen ergens op te lijken. Terwijl ik lijn 3 in een flauwe bocht richting de Marnixstraat zag kronkelen overviel me een onbestemd gevoel: waren het de verlegen ogen die het (vermeende) welzijn van haar vriendin niet gunden of was het de bijna vijandige positiviteit van de ZZper die me dwars zat? Met empathie had het allemaal niets van doen - ook mijn onbestemde gevoel niet. Geirriteerd schopte ik de tak voor me uit, maakte een 'forehand beweging', draaide m’n bovenlichaam. ‘Stan-Smith*!’ hoorde ik mezelf hardop zeggen: zouden de dames enig idee hebben wie dat was?

 

*Stan Smith was Wimbledon kampioen in 1973 - niet te verwarren met Sam Smith, een zangertjefacebook blog foto