Columns - Verhalen - Zondagstukken - Recensies

Rouwen onder een brander bij Wijnbar Boelen

Rouwen onder een brander bij Wijnbar Boelen

 

Er zaten vier jonge vrouwen onder een brander op ’t Gerard Douplein bij Wijnbar Boelen.

Eén van hen hing achterover. Ze had donkere ogen.

Twee van haar vriendinnen, hun ellebogen op tafel hingen voorover, richtten zich op de donkere ogen. Het vierde meisje zat rechtop, een brandende sigaret naast haar oor.

 

De donkere ogen waren in rouw, ze hadden een geliefde verloren, zo begreep ik. (Ik zat een tafeltje verder te wachten op een afspraak).

 

De jonge vrouw links van de rouwende zat flink met het verdriet van haar vriendin in haar maag, steeds probeerde ze: ‘Tja, misschien koop je er niets voor, maar je hebt toch al die mooie herinneringen...’

Dat ging er bij het verdrietige meisje niet in. ‘Inderdaad,’ zei ze, ‘daar koop ik niets voor.’

 

De andere vriendinnen knikten begripvol en hadden grote ogen.

 

Het verdrietige meisje vertelde dat ze op wintersport was geweest, en dat ze boven aan een berg stond en dat het verdriet dan met haar meezakte in haar buik, zo naar beneden.

 

Weer probeerde de vriendin links naast haar: ‘Kun je dan niet denken aan…’ Het leek alsof ze vond dat het haar morele plicht was haar vriendin te steunen, ze probeerde het verdriet naar binnen te halen, maar ergens leek het - hoe graag ze ook wilde - buiten haar te blijven. Ze zuchtte, slikte de woorden in.

 

De anderen bleven ook stil. Er waren geen woorden voor dit verdriet. Zelf, zo leek het, kenden de vriendinnen dit soort verdriet ook niet.

 

De verdrietige vriendin sprak nu aan een stuk door. Ondanks haar verdriet was het ook haar ‘finest hour’. Ze vertelde dat ze al een 'rugzak' had en dat die rugzak nu een 'backpack' was geworden en uitte haar zorgen over dat haar vriendinnen haar nooit meer konden begrijpen. Het leek of ze in een tunnel zat, zei ze.

 

Dat was een wanhopige en impliciete steek onder water naar haar vriendinnen. Maar die zwegen wederom, misschien ook van de spanning of omdat ze paradoxaal genoeg toch ergens deel wilden zijn van het verdriet.

 

'Waar was je op wintersport?’ vroeg de vriendin met sigaret en de minst grote ogen uiteindelijk, hopende het onderwerp te veranderen.  

De rouwende vrouw noemde een plaats die ik niet verstond.

‘O,  het is erg duur daar,’ zei de vriendin met de sigaret terwijl ze een trekje nam. 

‘Dat maakt mij niets uit,’ zei de verdrietige.

 

Er daalde een reiger neer op het dak van een auto aan de overkant van de straat, er kwam een groepje toeristen op af, ze maakten foto's. De vriendin met de sigaret schonk wijn bij.facebook blog foto