Columns - Verhalen - Zondagstukken - Recensies

Neveneffecten van massale rouw

Meestal gaan mijn vingeroefeningen op mijn blog over de kleine mens. Ik probeer een spot op die kleine mens te schijnen, ik train mezelf steeds beter te richten. Soms lukt het, soms niet.  Maar het zijn dagen waarin grote dingen en grote meningen op het spel staan en het TL licht staat aan. Ik zie geen reet. Al bijna twee dagen zijn namelijk velen - ook ik - bezig met een bepaalde vorm van rouwen, en duiden van wat nu: geen of juist wel cartoons. Mijn hart zegt meteen ja, maar als ik eerlijk ben weet ik het niet. Als morgen Holleeder vrijkomt en hij zit op mijn barkruk in café de Blaffende Vis, ga ik niet tegen hem zeggen: ‘Hé, eraf, daar zit ik altijd!’ Ook niet als grap. Ach, misschien ook wel.

Op dit moment mediteert  heel Europa op pleinen en tijdens televisiedebatten . Een enorme saamhorigheid die de mensen bindt na een vreselijke en barbaarse aanslag  in een versplinterde wereld. Ook via dit medium zijn de uitingen en betuigingen niet van de lucht. Net als bij de verschrikkelijke  vliegramp en het gezamenlijk rouwen dat we van de zomer op bruggen en langs snelwegen deden. En ik begrijp dat goed, er gaat een enorme kracht van uit. En ik denk dat ’t logisch is, stadions en festivals maar ook massale rouw zijn nieuwe religie’s geworden.  Een manier om samen te zijn en te getuigen. Bij gebrek aan oude religie’s in onze Westerse wereld, althans. Ai, dit wordt bijna geestig, of ironisch, denk ik nu. Precies het gebrek eraan zou namelijk een reden zijn voor sommige jongeren om de wapens op te pakken.  Maar ik wil iets anders zeggen. Morgen speel ik namelijk met onze band in een groot Amerikaans hotel, en ik denk, weet bijna zeker, dat ik niet denk aan Parijs en haar slachtoffers zal denken. Evenmin aan de vrijheid van meningsuiting, ik gebruik hem gewoon.  En overmorgen sta ik op Schiphol op iemand te wachten. Ja, ik zal beter om me heen kijken, maar eigenlijk doe ik dat al een paar jaar. Er is goed beschouwd een hele kleine kans. Vooralsnog.  Ja, ik klop af. En m’n maag draait om als ik er aan denk.

Maar waar ik naar toe wil en misschien draai ik er al te lang omheen: er is een naar en ongemakkelijk neveneffect van het massale rouwen op pleinen en aan debattafels zoals dat nu gebeurt - het legt in de eerste plaats een vreemde ‘sluier van ontkenning’ over de slachtoffers en hun nabestaanden. En over de menselijke maat waar ik zo graag over schrijf. Ik heb bijvoorbeeld nog geen moment over hen kunnen nadenken. We maken met z’n alleen teveel adrenaline aan. Dat is nou net wat de vijand ook doet. Ik moet daarom onbewust denken aan het christelijke goed van Jezus en zijn andere wang, ook al besef ik dat anno nu misschien toch een stap te ver zal zijn.

Goed, ter zake nu, de vrije meningsuiting staat op het spel, en daar zijn geen woorden voor, en ik doe er daarom nu, (nu het nog kan, sorry flauw grapje) een dwingend beroep op:

Het gevaar van massale rouw is namelijk vind ik dat die al snel en bijna ongemerkt overgaat of gepaard gaat met een vorm particuliere rouw. ‘Over andersmans rug’ je eigen sores belijden, ligt op de loer. En de dwingende  norm van politieke correctheid die het met zich meebrengt als groepen en media zich zo massaal uiten is bijna net zo erg als de aanslag op het hart van die samenleving zelf. Die ontneemt mij namelijk niet alleen het zicht op het persoonlijk leed van de slachtoffer en hun nabestaanden, maar ook op profielen van de daders, en hun intrinsieke beweegredenen (echt niet Allah!). Die ontneemt mij een heldere kijk op zaken, en mijn inlevingsvermogen als ik de vijand wil leren begrijpen om het zorgelijke probleem aan te pakken.  Bovendien censureert de massale rouw en haar correctheid mij bijna dit kritische stuk erover te schrijven. En dan zijn we weer terug bij af.

Trouwens, de poolkappen smelten en moet ik nog teksten leren voor morgen. Elvis!facebook blog foto