Columns - Verhalen - Zondagstukken - Recensies

Mannenpraat 6

Aan een mannentafel gisteren na een kort optreden zaten ook vrouwen. Dat ging goed. De ijle zon schitterende laag over de stad, en tekende de contouren van de Oude Kerk, die daarmee een zichtbaar aura kreeg, spiegelde in het water van de gracht. Ondanks de bierboten, die niet aan te slepen waren lag Amsterdam erbij als in een sprookje, als een decor voor een film. Eén van de mannen (46) nam afscheid. Van zijn werk en van ons land. Ik zie dat steeds vaker in mijn omgeving: afscheid nemen.

De scheidende man zei: ‘Op zich kan ik me indenken dat de grootste groep stemgerechtigden vindt dat moslims een statement zouden kunnen maken en afstand nemen van wat de barbaren van ISIS doen. Op het eerste gezicht geen onlogische gedachte.’ Hij klonk relativerend, daarna vertrok zijn gezicht, hij keek ons één voor één indringend aan, ironie of cynisme lagen op de loer: ‘Maar je kunt ze natuurlijk ook vragen een kruis of een ster of een ander teken op te spelden.’

De tafel viel stil, de boten in de gracht met hun getoeter en gejammer verdwenen naar de achtergrond als een vage een echo, de zon achter de kerk.facebook blog foto