Columns - Verhalen - Zondagstukken - Recensies

Leonard Cohen, Popular Problems (recensie)

 

Die liedjes gaan alleen over ‘I love , you love me’, hij fluistert alleen nog maar, zei Mart Smeets over Leonard Cohen van de week bij DWDD.

Bijna heiligschennis om deze ijdele sport presentator voor deze recensie uit te nodigen voor het nieuwe album van Cohen. Cohen, dichter van huis uit, beelde kristallentaal geïnspireerd door Lorca en Keats, schreef the Story of Isaac, uit het oude testament waar een vaderzijn zoon offert. Poëzie op popmuziek, hij en Dylan vonden het uit!

 

Ooit, eind jaren zestig ging de Canadese dichter (nog geen zanger toen) Cohen op reis met zijn gitaar. New Orleans was het doel, ’t zuiden. In muziek zou meer geld te verdienen zijn (dat waren nog ’s tijden!) Cohen wilde pop en country zanger worden. In New York had hij een tussenstop, daar stond hij op de eerste avond ‘dressed in a black suit’ in een nachtclub en Lou reed stapte op hem af: ’Ben jij niet die Canadese dichter, schreef jij niet de novelle Beautifull Losers ?’ Er waren slechts een handjevol exemplaren van gedrukt en notabene Lou reed had er één gelezen - waarschijnlijk ’t enige exemplaar dat in de States te verkrijgen was geweest!

 

Het volgend moment zat Cohen aan tafel met Andy Warhol en Judy Collins, een paar weken later was Suzanne een wereldhit. Het werd geen country maar Folk.

 

And Jesus was a sailor when he walke upon the water, and he spend a long time watching from his lonesome wooden tower

Only drowning man could see him, he said all the man will be sailors then until the sea shall free the!

 

Alleen ‘I love you, you love me’, Mart Smeets?

 

Nu, op z’n tachtigste, gaat Leonard Cohen terug naar waar die vandaan kwam. Of liever gezegd waar hij naar toe wilde eind jaren zestig. De pop en country invloeden met gitaren en leuke blazertjes zijn duidelijk te horen. Overduidelijk. En dat is nou net de bedoeling - Smeets, dombo!

 

Drove you to the station, never asked you why

Drove you to the station, never asked you why

Held you for a little while, my oh my oh my

 

Die herhaling alleen al! Hoe geestig! Een knipoog naar de popmuziek waar ’t hem ooit om begonnen was. De knipoog van een man van tachtig die zich verontschuldigd voor zijn diepte, de zwaarte van zijn oeuvre, voor de soms hoogdravende poëzie, voor zijn hele leven! Een man die relativeert, maar zingt! Wat betekende die ene liefde nou in de grote gang der dingen? Slechts een mooi country of popliedje? O ja, maar Het staat bol van de ironie en symboliek. ’t Druipt er van af! Wie dat niet ziet is een arm mens.

 

Held you for a little while, my oh my oh my. Man! Geweldig! https://www.youtube.com/watch? facebook blog fotov=dkJVHmjw6Pc