Columns - Verhalen - Zondagstukken - Recensies

Helderheid

(geschreven vlak na de aanslagen op de Parijse redactie van Charlie)

 

In tijden van oorlog zou men geen fictie moeten schrijven, zei Harry Mullisch ooit. En als je sommigen mag geloven is het oorlog. Wie ben ik om hier weer een blogje over de ‘kleine mens’  te schrijven.

Nadat de pleinen in Europa volstroomden van (deels) zelf vertederende saamhorigheid, buitelden al snel oude en nieuwe media over elkaar heen in een oerwoud van uiteenlopende meningen en getuigenissen. Het lijkt op even flink oefenen nu het kostbaar goed op het spel staat.

De Telegraaf stond gisteren zwart van de letters. Presentator MvN van DWDD zat er wat bedremmeld bij. Wat nu vader? leek hij aan burgemeester Van der Laan te vragen. We maken met z’n alleen teveel dopamine (een stresshormoon) aan, schreef ik eerder. Angst is een slechte raadgever. Angst is in zekere zin irrationeel omdat het verwijst naar iets  dat zich in de toekomst afspeelt en niet nu. Hoewel het een kwestie van tijd mag lijken. De kans dat ik vanmiddag op de Prinsengracht word afgeknald blijft onnoemelijk klein. Ik klop af. Maar er zijn vooralsnog zijn urgenter thema’s zoals de omwenteling naar een duurzame economie en de hervorming van het belastingstelsel. Het gat in zowel de ozonlaag als in de samenleving wordt steeds groter. Het oerwoud van meningen getuigt ook daarvan. In een gedrogeerde wereld van stellingen en meningen wil ik voor mijzelf graag kort helderheid scheppen:

 

Net zo min als ik aan de Nederlandse moslim zou willen vragen of hij zich uitspreekt tegen de terreur (ik kan hem ook vragen een ster of een kruis op te spelden!) wil ik aan een cartoonist vragen of die zich beperkt. Net zo goed als ik tegen de Nederlandse moslim wil zeggen: wat waardeer ik je empathisch vermogen in een diffuse wereld nu je je wel uitspreekt tegen de terreur (en winst lijkt me dat velen dat doen), net zo goed waardeer ik de cartoonist die als ware hij een moderne profeet zijn werk concentreert op het duiden en beschouwen van spanningen en niet onnodig olie op het vuur gooit (net zo min als ik van een mop hou die al ken, hou ik van een cartoon die ik al ken).

Gelijke monnikken, gelijke kappen.facebook blog foto