Columns - Verhalen - Zondagstukken - Recensies

"Rectificatie" Cruijff

‘Heb je je rouwband al om,’ zei de kritische vriend.

‘Wat bedoel je?’ vroeg ik niet begrijpend.

‘Nou, Cruijff, je schreef toch een stukje op Facebook over Cruijff?’ Hij trok een gekke bek. ‘In de 14e minuut wordt nu aan de lopende band gescoord,’ voegde hij er cynisch aan toe, ‘het land rouwt, jij toch ook?’

'Mag ik soms niet schrijven wat ik wil?' wierp ik enigszins ik verontwaardigd terug.

‘Nou,’ zei de kritische vriend, ‘de teneur van je stukje was eenvoudig: ‘Je suis Johan.’’

‘t Kwartje viel in een schaamtevol ingehouden adem.

Over de rug van de zieke longen van Cruijff had ik een stukje geschreven en mijn kans schoon gezien een ordinaire voetbalstelling te poneren.

Ik wist dan niets van de massale en overtrokken steunbetuigingen aan het adres van El Salavador die zouden volgen… - bovendien, mag dat ook al niet? Terwijl de kritische vriend mij wees op mijn eigen blog Neveneffecten van Massale Rouw waarin ik schrijf over egocentrisme en een bepaalde 'sluier van ontkenning' die over ons hangt bij gebeurtenissen van nationale omvang, moest ik denken aan het stuk van Bas Heijne in de krant van zaterdag, en de instant morele verontwaardiging die een groep hooligans ten deel viel nadat ze een dappere spreekster in de gemeenteraad gedreigd hadden een ’piemel’ in haar te steken. ‘We zijn radicaal vervreemd van onszelf,’ schreef Heijne, ‘zowel de voorstanders als tegenstanders in het vluchtelingendebat roepen maar wat omdat men zich totaal afgewezen voelt, omdat we in een morele crisis verkeren.’

Was ik er met open ogen ingetuind?

En al die mensen die het met me eens waren over Cruijff en dat uitdrukten in een goed bedoeld duimpie omhoog, waren die ook vervreemd van zichzelf, verkeerden die ook in een morele crisis? Nee, dat zijn gewoon voetbalkenners! Laat ik voor mezelf spreken: ik was geschrokken van het bericht over de zieke Cruijff (dacht meteen dat het ernstig moest zijn), en pakte in paniek mijn pen, ó mijn laatste held enzo…! (in een tijd van crisis en afwijzing hangt men aan popsterren: je wordt óf hooligan óf bakvis!) En hoewel ik al bijna dertig jaar aan borreltafels min of meer vergeefs roep dat hij, JC, de allerbeste was (ik verkeer al dertig jaar in een crisis), had ik - als ik al zo nodig iets over hem had willen schrijven - het eenvoudig een week eerder moeten doen.

Hoewel ik bewust NIET schreef dat hij, Cruijff, ziek was, om de schijn van een 'in memoriam' te vermijden, voelde ik misschien onbewust aan dat men mij dit keer nooit kon tegenspreken: niets dan goeds over de doden!

Mea Culpa. Cruijff is niet dood! Hij is ziek, wacht op nader onderzoek. De kritische vriend had gelijk. Je kunt hem nu hoogstens beterschap wensen en in stilte voor ‘m bidden.

Tja.

Maar hoe je ’t went of keert: hij is en blijft de beste aller tijden!

facebook blog foto