Columns - Verhalen - Zondagstukken - Recensies

Choken (Mannenpraat 3)

Choken (Mannenpraat 3)

 

‘Jij weet niet wat choken is?’
‘Choken dat deed mijn vader altijd, ‘s ochtend vroeg in z’n oude Ami als de motor niet startte.’
‘Niet dát choken,’ zegt de oude tennisvriend. We zitten bij Wijnbar Boelen onder een brander. Het Gerard Dou plein is één groot terras. Quartier Latin. ‘Choken, zoals bij mijn service die op m’n zestiende ineens begon te haperen,’ zei de tennisvriend. ‘Krajicek sprak ooit van een zware arm.’ 
‘O, als mijn forehand?’
‘Nee, jij hebt nooit gechookt, jij hád geen forehand.’
‘Dankje.’
‘Dat is niet lullig bedoeld. Maar choken doe je als er iets was en ‘t komt niet meer terug.’
‘Zoals?’
‘Ik heb tegen mijn vrouw gezegd: er wordt bij ons thuis niet gechookt!’
‘Je bent impotent?’
‘Nee, man, mijn jongens: ik ben bang dat mijn oudste het zelfde gedonder krijgt met die service als ik. Van de een op de andere dag drie dubbelfouten in één game, door dat gechook!’ (Er volgt een betoog over grepen en verkrampingen die onder bepaalde hoeken kunnen optreden).
‘Vreemd woord hoor,’ besluit ik: ‘choken. Staat ‘t ook in het zelfhulphandboek van die hipsters naast ons, denk je?’
‘Hipsters?’
‘Ken je dat woord niet?’
‘Nee.’
‘Hipsters niet?’
‘Nee.’
‘Die vent naast je met die baard en die witte sokken en dat lekkere wijf - dat zijn hipsters.’
‘Witte sokken?’ Mijn oude tennismaat kijkt opzij, snuift, ‘belachelijk, wat moet die vrouw met zo'n randdebiel?’
‘Hij is ‘hip’, hij doet ’t erom.’

Stilte.

Er loopt een meisje voorbij in zomerjurk op extreem hoge hakken. Ze heeft moeite met lopen. 
‘Er waggelt hier trouwens van alles voorbij,’ Mijn oude tennisvriend. 
‘Er waggelt hier van alles voorbij, naast ons zit een baard met witte sokken en een lekker wijf, en wij hebben ’t over choken.’
‘Wil jij dit gesprek nog op niveau houden?’
‘Eh, ja…’ zeg ik, ‘choken dus… Is er misschien een dunne lijn tussen choken en zelfkennis - of een gebrek er aan?’
‘Bij die vent met die witte sokken wel.’ Mijn oude tennismaat zucht, zet zijn soldaat-van-oranje-bril recht. ‘Wat denk je,’ zegt hij, ‘een man als Federer, die gooide met z’n racket als een beest! Dat soort jongens zijn door een bepaald punt heen gegaan. Altijd de volgende bal, zei Agassie. Geen mindfucking, niet choken om de vorige!’
‘Gebrek aan reflectie dus, zeg ik, ‘Agassie was een getormenteerd man, net als Wim Kieft - lees hun biografieën.’
‘Je lult als een hipster.’ Minzame blik door soldaat-van-oranje-glazen. Legt zijn das recht over een wit hemd.
‘Is er in ’t bedrijfsleven sprake van choken?’ vraag ik.
‘Bij ondernemers misschien, niet bij corporates. Die weten - net als jij - niet eens wat het is, die hebben noch zelfkennis, noch zijn ’t chokers - niet avontuurlijk genoeg.’
‘Is dit gesprek niet één grote choke?’
‘Dit gesprek is van een ander niveau, althans mijn bijdrage er aan.’
‘Heeft choken soms met narcisme te maken?’
'Ongetwijfeld.'
Voor ons tafeltje, bij café ’t Paardje stopt een ambulance, weer een babyface met een baard, zit met grote ogen op de grond. Ook een manier van choken, denk ik.

.facebook blog foto