Columns - Verhalen - Zondagstukken - Recensies

'Jongens, ontbijt is klaar, Elvis is dood!'

 'De zanger op televisie droeg een wit pak. De mensen wilden hem aanraken. Ik was in de war. waarom wilden de mensen dat? Waarom liepen ze achter elkaar aan, voor die ene man?'

We schrijven 16 augustus 1977, vandaag precies 40 jaar geleden. Ik was 10 jaar oud. Boven in mijn zolderkamer van kurk en hout draaide ik zijn platen. Platen die ik kocht van mijn zakgeld bij LP Smink in de Grotestraat in Ede. Een paar jaar eerder, op een donkere zondag, in de achterkamer bij mijn grootouders, had ik namelijk de oude zwart wit televisie aangezet. In de belendende voorkamer sprak men over God en een groot geheim. Men sprak zachte maar ernstige woorden. Over een op komst zijnde einde en een nieuw begin. Of ging het over de het de plotselinge dood van Wim Sonneveld - ook rond 1975? Het kan zijn dat ik nu de besproken dood van Sonneveld en de immer bijbelse ernst van mijn grootouders door elkaar haal. Wat ik nog wel weet is dat ik moe was. Heel moe. Het werd al donker. Er brandde slechts een lamp in de achterkamer. Ik zapte langs sneeuwende kanalen door op grote knoppen te drukken. Ik moest flink kracht zetten. Bij een Duitse zender bleef ik hangen. Een man in een wit pak zweette en zong liedjes die ik ergens van kende. Zong hij 'Swiet Caroline' van Niel Diamant, die ik van de cassettebandjes uit de auto kende? Hoorde ik een nummer van Frank Sinatra - de zanger die mijn vader zo goed vond?

 

De zanger op televisie die ik nu zag droeg een wit pak. Hij danste als een gek en zweepte zijn band op. Hij klonk heel anders dan Sinatra. Hij liep door het publiek en iedereen wilde hem aanraken. Ik was in de war. Ik begreep het niet goed. Waarom wilden die mensen dat? Wat zijn mensen kinderachtig dat ze achter elkaar aanlopen, dacht ik. Tegelijk proefde ik dat er iets bijzonders was met deze man. Hij maakte iets los bij de mensen dat vast zat. In de voorkamer sprak men over heel andere figuren die los moesten maken wat vast zat.

Hoe dan ook, voor mijn verjaardag kreeg ik een plaat van Elvis, 'Elvis Forever', allemaal studio opnames. Niet goed. Hevig teleurgesteld was ik. Ik wilde die Elvis (door mijn vader steevast 'De Pelvis' genoemd) 'opzwepend' horen - zoals ik bij opa en oma op tv had gezien. Een jaar later voor mijn volgende verjaardag kreeg ik 'Elvis on Stage' (1970) en weer een jaar later 'That's the way it is' (1972). De platen werden bij LP Smink door mijn ouders besteld en moesten uit Amerika komen. Steeds 6 weken moesten wachten. Het bleken precies de live registraties van het concert dat ik bij mijn grootouders op televisie had gezien!

Drie jaar later had ik bijna al zijn platen. Voor de spiegel met een tandenborstel als microfoon zong ik de teksten fonetisch mee.
Net als op de vroege ochtend van 16 augustus 1977. En toen hoorde ik, beneden vanuit de keuken, mijn moeder. Opgestuwd in de vaart der volkeren van werken, huishouden en schoolgaande kinderen, riep ze vrolijk: 'Jongens opschieten, ontbijt is klaar, Elvis is dood!'2017 facebook blog foto