Columns - Verhalen - Zondagstukken - Recensies

De massale steun voor de noodlottige voetballer Abdelhak Nouri

Er is veel over gezegd. Maar nu we ‘m weer bijna vergeten zijn wil ik toch nog iets kwijt over voetballer Abdelhak Nouri. We hebben te maken met een vreemde tegenstelling. De massale (media)aandacht die hem en zijn familie ten deel viel moet een enorme steun zijn geweest. Zijn vader zou zoiets ook hebben gezegd. En ik kan me het goed voorstellen. De massale aandacht moet een doek voor het bloeden geweest zijn in de open zenuw van familie en naasten van de voetballer. Hoeveel hij er zelf van mee kreeg is onbekend. Het ziet er niet best uit. Een drama, met geen pen te beschrijven. Misschien overviel me daarom bij het lezen van het stuk van Youp van ’t Hek over ‘Appie’ meteen een unheimisch gevoel. Dat heb ik wel vaker bij zijn stukken. Maar het werd erger en erger bij de vele stukken die volgden (van Nieuwsuur tot Max Pam) en andere massale en hysterische steunbetuigingen. Welke open zenuw werd hier nou geraakt, die van de noodlottige voetballer, of die van de steunbetuigers zelf? De inhaligheid waarmee het verdriet massaal werd beleden (denken wij nog dagelijks aan Nouri, hoeveel mensen krijgen er vandaag een beroerte, denken wij aan hen?) is een menselijke paradox. In zijn meeleven ‘verbindt’ de mens en is een ongekende steun voor het slachtoffer en diens naasten, in zijn gekte bezweert hij zijn eigen angst voor het noodlot.2017 facebook blog foto