Columns - Verhalen - Zondagstukken - Recensies

Democratie in Amsterdam

‘Je lijkt op Jan Wolkers,' zei een van de barkeepers.

'Ik neem aan op de vroeg-knappe versie,' zei ik.

 

‘Is dat tasje op jouw rug van GroenLinks?‘ vroeg de man in trainingspak bij de counter van de Jumbo. Achter zijn oor een tatoeage, een inktvis.

‘Nee,’ zei het meisje voor hem, ‘het is gewoon groen. Maar ik stem wel in die richting: Partij voor de dieren.’

‘O,’ zei de man.

‘En wat stemt u?’ vroeg het meisje. Ze had vlassig haar.

De man hield heimelijk een hand voor zijn mond: ‘PVV,’ fluisterde hij.

‘O,' reageerde het meisje nauwelijks verrast: ‘Dat is de hele andere kant van het spectrum.’

‘Spectrum?’ vroeg de man.

‘Nou ja, de andere kant,’ zei het meisje terwijl ze haar pinpas pakte om te betalen.

‘Wijsheid komt met de jaren,’ zei de man in trainingspak.

Het meisje glimlachte. ‘Fijne avond,’ zei ze.

 

In de vroege avond stonden twee dertigers in pak naast me aan de bar. ‘Het klimaat is een groot probleem. Maar ik vind het belangrijk dat mensen opstaan in de tram voor ouderen,’ zei een van hen.

Een blonde vrouw, vrolijk lachend, bestelde vier bier, ving het gesprek op. ‘Ik ga de boel ’s even lekker opschudden: PVV!’ riep ze. Ze grijnsde van oor tot oor.

‘Proost!’ zeiden de jongens in pak.

De PVVster, met verleidelijk decolleté - Wilders zou een moord voor haar plegen - loensde vrolijk terug.

 

Even later in bar Terpetijn aan het Rokin twee barkeerpers met blonde baard: ‘Hé lezen jullie Chomsky?’ Het laatste boek van de politicoloog/filosoof lag op de bar. Ik had het van een vriend gekregen die juist was binnengekomen: 'Om je in te lezen voor onze ‘oudere jongeren tafel’ volgende week.’ 

‘Wij hebben Chomsky voor onze studie moeten lezen,’ zei een van de blonde baarden.

‘Wij lezen hem voor de lol,’ zei mijn vriend.

‘Ik twijfel wat ik ga stemmen,’ zei de andere baard met babyface en iets te getrainde armen: ‘Het wordt of GroenLinks of Partij voor de Dieren.’

Marianne Thieme is nice,’ viel zijn collega bij, ‘maar ik twijfel over haar Europa standpunt.’

‘Nice?’ vroeg mijn vriend.

‘Ja, nice als in sick.’

‘Kunnen jullie ook Nederlands praten?’ vroeg mijn maat.

‘Het is gewoon bizar,‘ viel een jonge onderneemster in die naast ons zat. ‘Mensen zijn het product van hun omgeving. Ik ben neurobioloog en deed onderzoek naar een medicijn dat psychose zou voorkomen. 10 %, een significant deel van mijn groep, heeft zelfmoord gepleegd. Ik werk nu in het bedrijfsleven.’

‘Poeh,’ zei ik, enigszins in de war van de wending in het gesprek.

‘Leg je mensen iets uit, dan willen ze het eenvoudig niet horen,’ vervolgde het neuro meisje. ‘Ze willen gewoon van A naar B, klakkeloos.’ Ze hapte naar adem. ‘Neem bijvoorbeeld TomTom, wij doen precies wat het stemmetje in de computer zegt. Of het nou de snelste route is of niet.’

'Er is dan ook iets grondig mis met ons kiesstelsel,’ zei mijn vriend. ‘Iedereen beweegt zich in zijn eigen straatje, aangemoedigd door de logaritmen op jouw hippe telefoontje.’ Hij wees op het grote apparaat dat het meisje in haar hand hield. ‘En jullie,’ zei hij tegen de barkeepers, ‘met jullie getrimde baardjes, ook een pot nat. Veel te correct.’

De barkeepers lachten breed.

‘Je lijkt op Jan Wolkers,’ zei een van hen tegen mij.

‘Ik neem aan op de vroeg-knappe versie,’ zei ik.

‘Jan Wolkers.‘ zei het neuro meisje, ‘die is toch seksistisch?’

‘Dat is Pat ook,’ zei mijn vriend.

‘Duh,’ zei het neuro meisje.

‘Wolkers schrijft over seks, dan ben je nog geen seksist,’ verklaarde mijn vriend nader, ‘een seksist maakt onderscheid tussen man en vrouw. Zoals jij in je werk ook zult doen,’ voegde hij er ironisch aan toe.

Het meisje haalde haar schouders op.

‘Ik heb het hele oeuvre van Wolkers gekocht,’ zei de barkeeper die filosofie studeerde. ‘In 1 grote doos. Voor maar 150 euro op marktplaats.’

‘Wolkers draait zich om in zijn graf,’ zei ik.

Mijn vriend bestelde gin. ‘Hendricks,’ zei hij.

De barkeeper begon allemaal handelingen te verrichten met een shaker. Hij liet zijn spierballetjes rollen. Gooide ijs voor en achter langs. ‘Welk merk jenever wilt u,’ vroeg hij aan mij, ‘voor bij je cola?’

Het neuro meisje trok een vies gezicht.

‘Maakt niet uit,’ zei ik. ‘Het is allemaal 1 pot nat.’2017 facebook blog foto