Columns - Verhalen - Zondagstukken - Recensies

Melania

Hij laat haar staan. Hij laat haar gewoon staan. Ze moet in haar Ralph Lauren helemaal om de auto heen lopen. En hij stiefelt met zeven mijlslaarzen het bordes op. Jasje los, de das slingerend voor zijn omvangrijke buik. Als een olifant door een porseleinen kast loopt hij op de Obama’s toe.

De fijn besnaarde Obama’s die alles doen om het protocol een protocol te laten zijn. En zij moet nog om de limo heen, een bakbeest. De afstand die ze moet afleggen symboliseert de afstand die ze heeft afgelegd vanaf haar geboorteplaats in Knavs, Slovenië – een flatje van drie hoog achter. Even schiet het door haar heen: hoe word  ik ooit zo geliefd als Michele? Nu, met dat veel te grote pakket voor de Obama s’ dat ze haar in de maag hebben gesplitst - terwijl haar man lang en breed boven op het bordes staat  – schrijdt ze voorzichtig de trap op. Straks is zíj ‘first lady’, maar daar moet ze nu vooral niet aan denken. Als Barack haar – ondanks alles – omhelst, denkt ze: stel je voor dat ik met hem was geweest. Maar ook die gedachte bant ze snel uit. Zij, dat meisje, een miss, een model, hier op het hoogste podium, is niet uitgenodigd om te denken. Gelukkig, Michelle lacht ook. Maar de omhelzing voelt koud. Glimlachen nu, nu die glimlach! Weer weigert haar man weer haar hand te pakken. Snel er achter aan. Ach, ze is dit al lang gewend. Het valt haar niet eens meer op: de ogen van de man die even later spiedend zullen opslaan tijdens het gebed van de priesters. Zijn hoofd dat muurvast lijkt te zitten aan zijn nek, alsof het met pinnen is vastgeschroefd. Nooit draait hij dat hoofd - het is altijd zijn lichaam dat draait, op zijn hoede - laat staan zijn heupen. Ooit was ze voor hem gevallen omdat zijn bewegen een bepaalde trefzekerheid uitstraalden. Niets ontging zijn spiedende ogen. Nu weet ze wel beter. Het ergste van alles? In hun tien jarige zoontje ziet ze dezelfde trekken. Het mannetje staat er verloren bij. Draait zijn iets te vadsige lichaam a motorisch voor de ogen van de camera’s, de handen verloren in het luchtledige, als zijn vader. En er is niemand in de familie die zich over hem ontfermt. Ook zij niet. Haar strak getrokken vel over de jukbeenderen, het knijpen van de ogen, het mantelpakje van Ralph Lauren, ze draaien overuren. Al het andere is ballast.

Binnen, in de catacomben van het Capitool – uit het zicht van de camera’s  - houdt ze even stil en haalt adem. Ze zucht. Dan herneemt ze zich, weet: dit zijn de afspraken waarin ze ooit mee heeft ingestemd. Stilzwijgende afspraken zoals in de beste huwelijken voorkomen. Buiten, op de West front van Het Capitool, staan tienduizenden te wachten. In het felle licht knijpt ze haar ogen samen.2017 facebook blog foto