Columns - Verhalen - Zondagstukken - Recensies

Yuri nader bekeken

Yuri zou andere sporters hebben wakker gemaakt. ’t Zou toch niet dat die beschonken en al met z’n bonkige lichaam op de brave Kromowijojo is gedoken, of op de gedisciplineerde maar oersaaie Schippers? Denk dat ze hem met hun machtige hadden dijen in een wurggreep hadden genomen.

Nee, onzin, hij was met z’n vriendin uit geweest, Yuri. En wat dan nog! Het principe van anciënniteit geldt hier. De oudste heeft de eerste rechten. Om 't studentikoos te zeggen: de wakker geworden foetjes moet hun kop houden! Hoort er allemaal bij, gaat bij elk clubje zo, moet je maar niet met z’n allen in zo'n kinderachtig dorp gaan zitten. Carnaval om de hoek in 't Holland Heineken Huis notabene! individuele sporters tussen teamsporters. Dat is pas onprofessioneel! Een columniste vergeleek dat hele Olympisch dorp met een schoolreisje. Ik kan me dat goed voorstellen: Yuri heeft nu de ‘sfeer’ verpest in de klas.

Ach, die Yuri heeft iets hulpeloos in zijn ogen. Zo’n jongetje in de klas dat niet in staat was zich verbaal te verweren. Wel eentje die altijd ergens voor in was: ‘Ah, Yuri kom op joh, ga toch mee man!’ En dan die glinstering in z’n ogen: ik hoor erbij, ik doe ‘t, ik heb er schijt aan! Strand op, de cocktails, de wiegende heupen, ’t echte leven!

Is ‘ie niet juist daarom gaan sporten? Om erbij te horen? Je moet er knettergek voor zijn, voor topsport. Je moet houden van de ‘gekte der herhaling’. Jaar in jaar uit het zelfde doen, dag in dag uit. En dan op naar ‘t allerhoogste. En wij, de kijkers gekluisterd aan de buis, willen de victorie met je meeblazen of je afgang zien, als in vroeger in de arena. Zodat wij er, met onze benepen, miezerige leventjes, mee kunnen identificeren. Ook al zouden we het zelf nooit aangaan. We zouden gek zijn: dag in dag uit hetzelfde! ‘t Vervelende is ook nog eens: niemand ziet hoe jij jouw greep plaatst, waar ‘t mis ging in jouw afsprong, waarom je balans net goed genoeg was bij de laatste oefening. Al die details waar jij jaren lang op traint interesseren de meesten geen reet, we willen 't niet eens zien! Nee, wij kijken verkneukeld aan de zijlijn, schelden op de losers, en identificeren ons met de winnaar, gaan in de polonaise.
'Ah Yuri, een biertje, je hoeft pas over een week, kom op man, je leeft maar één keer!'

En nu kunnen we ons allemaal identificeren met dat ene kleine mis stapje vooraf. In de laatste ronde afgevallen tijdens een sollicitatie gesprek - door één stomme opmerking. Had ons allemaal kunnen overkomen. Hoewel maar weinigen er tussen uit durfden te snaaien, vroeger op schoolkamp.